25 april: Armeense G-maffia doodstil

In de vroege ochtend van 25 april 1915 vond de invasie van Gallipoli plaats. Een gecombineerde Brits-Franse armada viel dit schiereiland binnen met bijna 100.000 soldaten. Doel was een doorbraak te forceren door de Straten en zo het Ottomaanse Rijk op de knieën te brengen (zie ook 24 april-artikel vorig jaar).

25 april 1915: Britse troepen landen op Anzac Cove.

In het fantasie-universum die Armenen en hun handlangers hebben gecreëerd komt 25 april hoe dan ook niet voor.

Want deze invasie is de werkelijke reden waarom de Ottomaanse staat enkele uren ervoor Armeense Dashnak-leiders* en leden arresteerde.

* Eufemistisch ‘intellectuelen’ genoemd in de Armeense propaganda.

Waarom die arrestaties?

Om een tweede opstandshaard in hun rug te voorkomen. De Dashnaks hadden de opstand van VAN georganiseerd waardoor de Ottomaanse legers op 24 april 1915 in het oosten er als volgt voor stonden:

24 april 1915: militaire posities Turken en hun vijanden in Oostelijk Anatolië.

De Turken wilden hoe dan ook een dergelijk scenario voorkomen in het westen. Een tweede opstand in rug terwijl ze 100.000 vijandelijke soldaten moesten bevechten. Dit was namelijk wat de Turken aan het westelijke front voorzagen op 25 april 1915:

Deze link vanuit militair-strategisch oogpunt is cruciaal omdat zo de werkelijke reden voor het handelen van de Ottomaanse Turken op 24 april 1915 wordt verklaard.

Het verschil tussen militaire logica en fantasie

Op één vlak zul je hoe dan ook zwaar teleurgesteld worden door Armenen en hun aanhangers: logica. De niveaus waarin deze figuren dan opereren zijn verbijsterend. Zelfs nota bene ‘wetenschappelijk opgeleide’ lieden verbazen ons dan met hun zware gebrek in logica.

In dit artikel wil ik hun logica op militair vlak bespreken. Die gebrekkige militaire logica van ze kwamen we zijdelings enkele keren tegen.

Zoals in de 1890’s: Terwijl machtige Europese belagers loerden op hun ondergang, zouden de Turken in de 1890’s Armenen hebben zitten af te slachten. (Het laatste wat je in zulke situaties doet is je vijanden provoceren met het vermoorden van hun lievelingen).

Of in het 24 april-artikel van vorig jaar: gezien de militaire situatie sloegen de Turken als eerste toe. Een ander artikel dat hun gebrekkige militaire inzicht blootlegde was het verkondigen van het streven naar een Turks rijk terwijl ze van alle kanten werden aangevallen.

Een heel specifiek gebrek aan militaire logica van Armenen en hun volgelingen komen we tegen bij de Ottomaanse Special Organization (Teşkilât-ı Mahsusa). Volgens Armenen & Co zou deze elite-eenheid van het Ottomaanse leger zich bezig hebben gehouden met massamoorden op de Armeense vrouwen en kinderen.

In werkelijkheid hadden deze Ottomaanse elitetroepen een totaal andere rol. De Ottomaanse Special Organization was namelijk de evenknie van de Amerikaanse Seals. 

Zulke eenheden zijn zeer speciale troepen die ingezet worden om militaire doorbraken te forceren. Ze opereren bijvoorbeeld achter de fronten in vijandelijke gebieden en verwarren met acties de vijand zodat de reguliere legers door kunnen stoten. Of voeren bliksemaanvallen uit tegen vijandelijke legers. Na ze zo ontregeld te hebben, krijgt de gewone legermacht gelegenheid op te marcheren. 

24 april 1915 was volgens (pro-)Armenen het moment waarin hun genocide begon. Toen stond het Ottomaanse Rijk er militair gezien in een zeer ongunstige positie:

• In het oosten waren duizenden Armeense opstandelingen de stad VAN en omgeving aan te belagen.
(na een maand strijd namen ze stad in en droegen het over aan het aangekomen Russische leger. Rusland was de oorlogsvijand van het Ottomaanse Rijk)

• Een gecombineerde armada van de toenmalige supermachten Frankrijk en Engeland stond op het punt om met bijna 100.000 man Gallipoli te bestormen.

• In het zuiden werd strijd geleverd met het Britse leger in Sinaï en Irak.

Ottomaanse oorlogsfronten op 24 april 1915.

Als je militair deskundigen zou vragen wat je op dat moment met je Ottomaanse Seals zou doen, dan zal hun antwoord dezelfde zijn. Je elite-troepen op dat cruciale moment inzetten om een genocide uit te voeren zal elk van ze bestempelen als waanzin.

Alleen in het fantasie-universum die de Armenen en hun handlangers hebben gecreëerd, gebruik je je kostbare elite-troepen om hun verzonnen genocide uit te voeren.

 

De Britse Leugenfabriek (III)

(vervolg van deel II)  

Behalve het Bryce Report heeft Wellington House meer publicaties op zijn naam staan. Het was een ware kraamkamer van anti-Turkse propaganda-materiaal. Daarvan maken heden lieden met een anti-Turks inslag driftig gebruik van. Zonder te weten uit wiens koker hun bronnen tegen de Turken eigenlijk afkomstig zijn. Materiaal waarmee ze de Turken een genocide in de schoenen proberen te schuiven.

Enkele van die werken van Wellington House zijn:

• Armenian Atrocities: the murder of a Nation uit 1915 van de hand van Arnold J. Toynbee.
Er is in dat jaar ook een Nederlandse vertaling van gepubliceerd: ‘Armenische Gruwelen: het vermoorden van een volk’. De hand van Wellington House reikte dus tot in Holland. Deze publicatie van Toynbee uit 1915 kan gezien worden als een vingeroefening naar zijn uitgebreidere werk uit 1916 (het Bryce Report).

• The Horrors of Aleppo (‘De Gruwelen van Aleppo') uitgegeven in 1916, geschreven door ‘Martin Niepage’ (dat hij niet de ware auteur is ligt voor de hand). Dit werk kwam enkele keren zijdelings aan bod op deze weblog. Zie Todayszaman en de Armeense nongenocide (II) en Kenmerken van de Armeense gruwelpropaganda: Fabula Fantastica.

• The murderous tyranny of the Turks (‘De bloeddorstige tirannie van de Turken’), gepubliceerd in 1917, Arnold J. Toynbee is ook de auteur ervan.

Titel spreekt voor zich: Turken zwartmaken op elk mogelijke manier. Globaal wilde Toynbee met zijn Mein Kampf-formuleringen in dit werk één ding rechtvaardigen: daar de Turken volgens hem barbaren en schurken waren, hadden ze geen recht op bestuur over Anatolië. Istanbul en de Straten moesten ze afstaan, net als grote delen van Anatolische streken. Ze dienden tevreden te zijn met een stuk rompstaat waar ze zich als een slavennatie naar goeddunken van westerlingen mochten handhaven.

Oftewel: het Sykes-Picot verdrag slijten (wat later het westen via Sevres tevergeefs probeerde te materialiseren).

• Martyred Armenia ; By Fa'iz El-Ghusein, Bedouin Notable of Damascus. Transl. from the Orig. Arabic (‘Lijdend Armenië; door Fa'iz El-Ghusein, een voorname bedoeïen uit Damascus. Vertaald van Arabische origineel’). In dit werk uit 1917 worden Turken de door Wellington House verzonnen figuur Fa'iz El-Ghusein als schurken neergezet.

• The "Clean-Fighting Turk, " a Spurious Claim (‘De eervol vechtende Turk, een onware bewering’). Een krantenartikel van de Britse krant The Times uit 20 februari 1917. Wellington House vroeg Sir Mark Sykes om dit artikel te schrijven. De bedoeling was om het positieve beeld die men over de Turken had kapot te maken.

De laatste twee publicaties van de Britse oorlogspropaganda zal ik komende keren nog in detail bespreken.

- lees verder -

De Britse Leugenfabriek (II)

(vervolg van deel I)

Om hun propaganda-activiteiten te coördineren richtten de Britten een speciaal bureau op. Dit bureau stond ook bekend als de Wellington House. Als taak had het om de oorlogsvijanden met propaganda en leugens zwart te maken en het volk voor de oorlogsinspanningen te winnen. De belangrijkste medewerkers waren Lord Bryce* en Arnold Toynbee.

* Bryce hebben we dus eerder gezien in de 1890’s. Hij speelde destijds een belangrijke rol in de Britse anti-Turkse politiek tegen het Ottomaanse Rijk.

* Over de Britse oorlogspropaganda is hier ook een ouder artikel van mij te vinden: De basis van de Armeense genocideclaim: oorlogspropaganda.

De Wellington House had veel schrijvers en andere handlangers tot zijn beschikking. Niet zomaar schrijvers, maar echt bekende namen uit de literatuur zoals Rudyard Kipling,  H. G. Wells en Arthur Conan Doyle.

Handlangers van de Britse oorlogspropaganda: Rudyard Kipling,  H. G. Wells en Arthur Conan Doyle.

Krantenuitgevers deden ook mee. Net als bekende drukkerijen zoals Hodder & Stoughton en Oxford University Press*. Dit netwerk van handlangers was niet alleen in Groot-Brittannië te vinden, maar ook in de Verenigde Staten (met onder meer de drukkerij George H. Doran Company).

 * Geloof het of niet, zelfs heden laat deze drukkerij van de gelijknamige 'prestigieuze’ universiteit zich in met propaganda gericht tegen Turken. Zie Kenmerken van de Armeense gruwelpropaganda.
De nazi-trash waaraan ze bijna 100 jaar geleden hadden meegewerkt verspreiden ze dus nog steeds. Weg geloofwaardigheid.

De Britse staat had dus een gigantisch netwerk tot zijn beschikking om de oorlogstegenstanders zwart te maken. De Wellington House was hierdoor in staat om ruim duizend boeken en nog veel meer materiaal te publiceren en wereldwijd verspreid te krijgen.

De bekendste publicatie van deze Britse propaganda-afdeling is ‘The treatment of Armenians in the Ottoman Empire 1915-16’ * uit 1916. Een andere naam voor dit werk van de koker van de Britse oorlogspropaganda is ’Bryce Report’. Het werd ook de ‘Blue Book’ genoemd.

* ‘De bejegening van Armenen in het Ottomaanse Rijk 1915-1916’. Op universiteiten wordt dit werk nog altijd als een standaardwerk voor een Armeense genocide gebruikt. Lieden die zich als geleerden voordoen, putten eruit om hun tegen de Turken gerichte leugens een aura van geloofwaardigheid te geven. Wat je er zoal kan vinden? Een glimp is hier te vinden.

Dit is dus een zelfde soort Blue Book (‘Blauwe Boek’) die we eerder in de 1890’s tegenkwamen.

Kleurenboeken zoals Blue Books zijn staatspublicaties die dienden om een tegenstander de schuld te geven van een conflict. In de Eerste Wereldoorlog hebben bijvoorbeeld ook Frankrijk en Rusland dergelijke werken gepubliceerd om Duitsland de schuld voor het ontstaan van de oorlog te geven. In dergelijke publicaties werden officiële documenten opgenomen om de beschuldigingen betrouwbaar over te laten komen. Deze documenten bevatten veelal vervalsingen of werden aangevuld met verdraaiingen en regelrechte leugens.

 

- Lees verder in deel III -